Gent, 18 juli 2011

De eerste zondag van de Gentse feesten was het voor de leden van Cantorij Jubilate verzamelen geblazen in het station van Brugge. Een na één verschenen we op het appèl. Op deze druilerige dag zouden we met onze kleurige verschijning en hemelse gezangen de zon een beetje doen schijnen in de Gentse Volderstraat. Rood, geel, turquoise, groen, roze, paars en blauw…alle kleuren van de regenboog vervingen het zwart en wit van het ‘normale’ uniform. Misschien was tenor Walter door al die kleuren wat verblind, dat hij zich bij het instappen misrekende en ei zo na tussen trein en perron belandde… Gelukkig hebben al die zangers flesjes water mee en zoetgevooisde stemmen, zodat alle leed geleden was toen de trein in Gent arriveerde. Daar stond een al even kleurrijke Siegfried (zelfs de sokken waren rood met witte bollen!), dirigent van deze vrolijke bende, ons al op te wachten. Of we niet even zouden inzingen in het station van Gent-St.Pieters? Dat moest hij geen twee keer zeggen. Het was wel even onwennig zoeken tot elkeen zijn vertrouwde stekje naast zijn vaste partner had gevonden in die drukke inkomhal. Een laatste vermanende, maar o zo veelzeggende blik ‘naar mij kijken!’; ‘concentreer jullie nu toch een beetje’; ‘stop eens met praten daar achteraan’… en de eerste noten van het Miserere klonken. Meteen leek al het lawaai in die drukke stationshal te verstommen, en klonk alleen het koor boven alles uit… In enkele tellen vormde zich een ruime kring verraste toehoorders,  gsm-toestellen met camera werden bovengehaald en er doken zelfs een paar (meegereisde?) fotografen op… Tourdion en Monateng Kapele vervolledigden dit minioptreden.

Het enthousiasme zat er toen al goed in… Gelukkig dat de longen goed open en gevuld waren toen we, opeengepakt als haringen in een ton, de tram richting centrum namen… want sopraan Freya had niet veel lucht meer over toen we er eindelijk afmochten aan de Kortemeer.

 

Aan de universiteitsaula keek ons jongste koorlid, tenor Thomas-met-zijn-(percussie)’dozen’, al ongeduldig naar ons uit. We lieten er dan ook geen gras over groeien… opstellen … ‘Hugo, kijken!’ en zingen maar. Passeerden de revue: Miserere –Zeilen zonder wind – A Prayer of St.Patrick – Laudate Dominum – Tourdion – Monateng Kapele – Have a nice day. Het moet gezegd: de akoestiek in die mooie hal was schitterend, het klonk prachtig… maar het regenweer zorgde eerder voor een ‘select’ doch ijverig publiek, we ontwaarden zelfs een applausmeester . De Gentsefeestengangers passeerden echter slechts ‘druppelsgewijs’… maar wie ons hoorde bleef, verbaasd over zoveel onverwachte schoonheid, staan. We hadden er niettemin veel plezier in, en na een korte pauze waarin we de stembanden smeerden met sopraan Annemies citroenjenever, hervatten we het programma. Hier en daar waagde zich zelfs iemand de straat over, om iets in onze hoed te droppen… niet genoeg om tijdens het uurtje pauze iedereen op iets warms te trakteren, maar ach… daar dacht niemand aan. Of toch… leed alt Denise onder een gebrek aan aandacht toen ze een vriendelijke garçon een por gaf waardoor ze pardoes haar thee met verse munt over haar prachtige paarse jas kreeg? Ze kreeg in elk geval een nieuwe thee, zonder te moeten bijbetalen… dus dat trucje had tenminste gewerkt! En ook alt en koorvoorzitster Veerle liet zich even opmerken, toen ze de stipt teruggekeerde koorleden als ‘stand-up’ dirigente  aanstuurde tijdens een geïmproviseerd Monateng. Siegfried haastte zich bij het horen van dat sirenengezang terug naar ons, ook die truc was dus geslaagd, zodat we nog twee keer twintig minuten het volledige zangprogramma konden doorlopen. Bij de laatste  “oh yeah” van ‘Have a nice day’… was meteen ook de laatste noot gezongen van ons werkjaar. Wellicht bij velen toch met enige spijt in het hart, want samen zingen, ‘summertime, wintertime on bad and rainy days…’ dat is écht genieten…

 

Na een woordje van dank van onze voorzitster, een hartelijke wens voor een goede vakantie, een korte vooruitblik op het nieuwe werkjaar… vatten we ‘moe maar voldaan’ de terugtocht aan. Sommigen hadden al wat honger, maar ‘Insalata Italiana’… dat kenden ze niet aan het stationsbuffet… Daar zullen we op de eerste repetities van het nieuwe werkjaar zelf voor moeten zorgen… lento con espressione…. Maar nu….tsching-rattatatatata-tsching-rattatatata ta…fine dell’ opera… !